Afkicken

Ik was uitgenodigd om te spreken op een conferentie van het Trimbos Instituut in IJmuiden. Leuk, praten over mijn passie, spreken over Web 2.0. Bezoek aan 9292OV leerde dat er een boot naar Velsen ging, vlak in de buurt. ‘s Ochtends logde ik nog in op Twitter (je weet wel, die site waar je in 140 leestekens antwoord geeft op de vraag ‘What Are You Doing?’) om mijn vrienden te vertellen dat ik richting boot vertrok. Aangekomen bij het vertrekpunt voelde ik in mijn zak.

Op zoek naar mijn iPhone, op zoek naar mijn levenslijn met de wereld. Niet eens om te bellen, dat doe ik vrijwel niet. Op mijn voicemail staat ‘de kans is klein dat ik dit hoor, stuur een e-mail’. Maar inderdaad wel om RSS-feeds te lezen, mail te checken, sites te bezoeken en te twitteren. Om connected te zijn. Maar mijn zak was leeg. En alle andere zakken ook. Mijn tas bood ook geen uitkomst. Ik voelde me onthand. Ik werd onrustig. Ik kon mijn vrienden op Twitter niets laten weten van mijn belevenissen die dag. Ik kon het laatste nieuws niet checken. En zelfs als ik zou willen bellen, dan kon dat niet.

Het was de eerste keer dat ik me echt goed realiseerde dat ik niet meer zonder mobiel kan. Waar ik vroeger in het hier en nu was, wil ik via de mobiel met alles en iedereen verbonden blijven. En altijd. Dat is snel gegaan. Ik weet nog dat mijn vader zijn eerste autotelefoon had, zo’n bakbeest dat je in je eentje net kon tillen met een bereik van 5 kilometer. Ik weet nog dat mijn dochter elf jaar geleden geboren werd en ik voor die gelegenheid een semafoon huurde, zodat ik wanneer nodig opgepiept kon worden. Nu wil diezelfde dochter er een voor haar verjaardag hebben, zo gewoon is het geworden. En nu kan haar vader dus niet meer zonder, zo erg is het met me gesteld.

Maar voor mij is het natuurlijk geen verslaving aan de mobiel. Voor mij is het verslaving aan internet. Of nog beter geformuleerd: verslaving aan informatie en communicatie. Ik ben nieuwsgierig, ik wil niks missen, ik ben meer geïnteresseerd in wat er nog niet is dan in wat er wel is. En dat zorgt voor onrust. Permanente onrust. Vroeger ging ik op vakantie naar plekken waar geen internet was, dat was voor mij een van de weinige manieren om even offline te zijn, even tot rust te komen. Maar dat kan niet meer. Internet is overal. In de kleinste uithoeken van de wereld zijn internetcafés of hotels met wifi. En nog erger: ik heb het internet overal bij me, want het ligt in de vorm van de iPhone in de palm van mijn hand.

Ik ben te zwak om het apparaat uit te zetten. Want stel nu eens dat ik de aankondiging van de bètarelease van die nieuwe internetservice mis? Stel nu eens dat ik mijn gedachten en observaties niet meer onmiddellijk de wereld in kan slingeren? De gedachte maakt me gek. Zal dat met de volgende generatie anders zijn? Zullen die beter met het informatiebombardement kunnen omgaan? Zullen die het niet als belasting ervaren dat ze altijd connected zijn? Zullen die het alleen als waardevol ervaren? Of zullen die het eigenlijk niet eens meer ervaren? Zal het voor hen simpelweg een gegeven zijn?

Drie kwartier na vertrek uit Amsterdam arriveer ik bij de conferentie van het Trimbos Instituut, een organisatie gespecialiseerd in geestelijke gezondheid en... jawel... verslaving. Ik vertel ze dat ik ‘s ochtends als ik wakker word als eerste mijn computer open doe om de 374 RSS-feeds te scannen. Ik zeg ze dat ik nooit tv kijk zonder laptop op schoot. Ik laat weten dat ik 700 vrienden op Twitter heb en inmiddels meer dan 15.000 berichten heb geplaatst. Ik laat de zaal mijn trillende handen zien omdat ik al twee uur zonder mobiel zit. Ik barst in tranen uit. Tweehonderd deskundigen horen een verslaafde leeglopen. Het is muisstil in de zaal.

Dus als u even niet van me hoort, weet u genoeg. Ik ben opgenomen. Ik ben aan het afkicken.